PhotoAlbum
Suchen
My Twitter
Flickr photostream
April 2018
M T W T F S S
« Jul    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Hepatitis-C en Leukemie; Claudy’s verhaal ( deel 1 )

DEel  1: Vlaams ; Mijn Persoonlijk verhaal over Hepatitis C

Hepatitis-C en Leukemie Mijn verhaal

Hepatitis-C Leukemie
Dit is het Verhaal van
Claudia Hill

Give your worries to the Angels
Let go and heal your heart
Every day’s a new beginning
Where love and hope can start

Ik heb Hepatitis C en het Geno Typ nr: 1 pro Kubiek center bloed 600.000 vieren, der nadeel dat het de agressiefste Virus is, der voordeel is , dat ik heel weinig vieren heb. Normaal bij geno Typ nr; 1 heeft man boven de 1.000.000 miljoenen vieren ; Alles is begonnen in 1999
Eddy ( mijn man) en ik waren er over aan het nadenken dat wij nu stoppen, met kinderen te krijgen, omdat wij er al drie hadden. Gyl 15j, Robin 13j. En June 11j. En zo maakten wij een afspraak bij de Gynaecoloog en vroegen om mij te laten steriliseren. Na het onderzoek bleek dat ik zeker al drie mande zwanger was. Natuurlijk, wij waren met ons allen super gelukkig. Toen wisten wij nog niet en ook ons ongeboren kindje, dat juist hij het is die mijn leven redde, zo klein en een zo grote opdracht. Ahhh, dachten wij allemaal, nu weten wij ook direct waroom ik zo moe ben, ons geluk kon gewoon weg niet op.
Rond juni 1999 zegt mijn Gynaecoloog,” ja Claudia wij moeten u nu eens testen voor Aids en Mongolisme, het is routine.” Oh dat was voor ons geen probleem. Als wij tot Vrijdag niets van hem zouden horen dan was alles o.k. En het Weekeinde stond voor de deur en wij hebben niets gehoord Zo dus alles o.k. Fijn wij waren echt blij. Maandags morgens ben ik naar de Doktor, omdat ik sterke buik krampen kreeg. Toen zei de Doktor “ ja, ik weet heb niet gebeld maar ik moet u nog die tests doorgeven,” Aids is negatief maar u kindje loopt risico voor mongolisme” , oh mijne wereld veel in. Ik zou naar Leuven moeten om het te laten controleren, zo dat wij zeker konden zijn of ons ongeboren kindje gezond is. Die avond moest ik nog eens naar de Doktor bellen, om dat ik nog een vraag over Leuven had.
Toen begon het; De Doktor zegt tegen mij zo; “Ah Claudia ik moet u nog iets vertellen, ik heb iets voor u verzwegen, u hebt Hepatitis-C je ben een gevaar voor u hele gezin, je ben besmettelijk je mag aan niemand aankomen geen Kus, geen Seks niets en alleen melk producten eten “ en hij legde den horen neer.

Nu je mag dan wel niet vergeten dat ik niet so maar iemanden kan besmeten, Sex mag wel aanraken ook kusen ook en alles eten ook , ik kan alleen iemanden besmeten als ik minsten 1 liter bloed aan iemanden geef en dat gebuurt niet maar op dit tijd stipt wisten wij dit ja noch niet. Ja, en da zat ik dan, wenen, wenen, wenen ik dacht “ hier zit ik een wandelde tijdbom”, die schuld is dat haar hele gezin ziek is. Als toen mijn Man Eddy en mijn Mama niet in de buurt geweest waren ik er alleen voorgestaan had, had ik letterlijk en figuurlijk aan een boom gehangen. Wij wisten niet eens wat Hepatitis-C is,ja A en B maar niet C. Wij namen contact met onze huis Doktor op..Die ons als eerste uitleg kon geven en ons verder stuurde naar Leuven. Zo kwamen wij bij een Profesor terecht.

De eerste vraag was “ Hoe komt het dat u Gynaecoloog u geteste heeft?” Daarop moest ik antwoorden; “ Dat weet ik niet, ik wist niet eens dat hij mij ging testen en ik ken die ziekte niet eens.
De Porfessor legt toen alles uit en er worden testen gemaakt. Den uitleg van mijn Gynaecoloog was helemaal foutief. Met b.v. Sex kon ik mijn Man ook niet besmeten ook niet met kussen en ik mach alles eten allee alcohol mach ik niet en veel rust. Terug thuis, namen wij direct contact op met de Gynaecoloog en vroegen hem, wat die aanleiding was om mij te testen of ik geel uitsloeg of andere teken hadde …….!!!!!!!! Toen begon het pas echt…de Doktor begon moeilijk te doen langs de telefoon; “ Wat denkt je niet, ik kan doen en laten wat ik wil, ik kan testen wat ik wil dat moet ik niet tegen u zeggen, ik moet geen uitleg aan u geven ik moet niets aan u vragen en Leuven pakt al mijn Patiënten af” en den horen wordt neer gesmeten. Zo begon ons Zoektocht. Wij begonnen stap voor stap. Als eerst lieten wij de Kinderen, Eddy en mijn Mama testen en gelukkig alle vijf negatief. Dat waren naar langen eens mooie nieuws. Ons ongeboren Kindje 0,6% kans besmet te geraken tijdens de geboorde en Pas als het 1 jaar oud is kunnen wij het laten testen en zouden wij zeker kunnen zijn of het gezond of ziek is. Dan kam nog een goeie nieuws, de test van mongolisme is negatief, wat voor een opluchting. Langs het Internet ging Eddy op zoektocht, via Amerika en zo verder.
Wij hadden dan ook vertrouwelijke gesprekken met Doktoren gehad ( die namen kunnen wij niet vrij geven, sorry wegens bepaalde redenen). Uit dezen gesprekken blijk dat, Piercingen, Drugs, Tatoo’s een heel kleine % maar zijn voor besmetting, maar bloedtransfusies voor 1990 zijn de grootste boosdoener. Het zijn er ook verhalen via Tandenborstels, maar dat kan niet maar als zij toegeven dat bloed die hoofd orzaak ist, breek een massa Hysterie nuit en dat is niet de bedoeling.
Wij hebben dan alles op een rijtje gezet en onderzoekt;
1. Ik heb een heel klein Tatoo, wij waren toen met meerderen naar (in goede Hyigien )elkaar iedereen is getest ik alleen heb hep-C dus van mijn Tatoo komt het niet.
2. Mijn Piercing is op de zelfde manier gebeurd, ook iedereen getest, alle anderen negatief. Dus die mogelijkheid valt ook weg.
Bleven er maar twee mogelijkheden over.
1. In november 1989 had ik een zware operatie na een ongeluk in mijn gezicht. Een stuk heup moest geplaatst worden onder mijn rechter oog omdat mijn oogkast was verbrijzeld. Toen kreeg ik bloed bij, op vraag naar de papieren, zij deze niet terug te vinden omdat de Kliniek in de tijd verhuist is.
2.In begin van het jaar 1998 had ik een operatieve ingreep bij de Gynaecoloog. Ja, juist ons gedachten gingen hun gang, het was de zelfde Gynaecoloog die mij zo rot heeft behandeld.
Nu voor ons was maar allee belangrijk uit te vinden waar ik besmet ben geraakt.
Dan waren er juist twee mogelijkheden nog in de kliniek. In 1989, door een zware ongeval , was mijn aangesicht beschadigt ,mijn oogkast onder mijn rechter oog was verbrijselt, een stuuk hup is toen da in gezet worden, bij deze operation heb ik bloed bij gekregen.
In tussen is de Kliniek verhuist en niemand vond de Papieren terug dus geen bewijsen op Papier. Twee jaar bevoor Lauro geboren ist had ik een operatiefe ingreep bij de Gynaecoloog , ja juist die Gynaecoloog. Onz gedachten begonnen hune gang te gaan. Eddy en ik kozen voor niet tegen de Doktoren te vechten, maar tegen de ziekte te vechten en het beste er uit maken. De contact met de Gynaecoloog hebben wij volledig verbrokken. De geboorte van Lauro. In november 1999 werd ons zoontje Lauro geboren, op een Zondagavond tegen 17u30, daar waren wij wel allemaal dol gelukkig , wel 3 weken te vroeg maar alles was ok. Mijn Schoonzusje Pascale heeft alle de uren met mij door staan.Eddy heeft voor de deur gezeten anders was hij flau gevallen hij kan niet goed tegen bloed.hihihihahahah.
Maar dan begonnen zij daar in de kliniek onnozel te doen. Het pflege Personaal heeft geen ervaring gehad over hep-c Patienten, unwetenheid was het probleem. Wij kregen een aparte kamer, Lauro en ik worden alleen met Handschoenen aangeraakt, ik kreeg er alleen maar plastieken borden om uit te eten, plastieken bekers om uit te drinken, plastieken vorken en messen zo dat het in de kamer rechtsreeks in de vuilbak kon gesmeten worden. Zelfs de rook kamer zou ik moeten meiden, maar naar langen hin en wer gepraat mocht ik wel en zodra ik buiten was worde deze ontsmet. Maar dan ontdekte ik das zij ons Laurotje niet eens de poep goed zuiver makten ( de kaka hing er nog aan) uit schrik dat zij zich zouden besmeten. Dat was de druppel der overliep.
Zo zegde ik tegen Eddy “ a.u.b. Haal ons Laurotje en mij naar huis” Wij lieten de Kinderarts kommen ( die heel lief tegen Lauro was en ook geen Handschoenen droeg) en vroegen of Lauro mee naar huis mag, voor haar was het ok ik moest wel binnen een paar dagen op controle kommen.Dat was voor ons goed. Zo kwam Eddy, Lauro en mij naar huis halen. Begin januari 2000 ( 6 weken naar Lauro zijn geboorte ) ben ik dan gesteriliseerd
Wij wollen niet nog eens het risico ingaan met deze ziekte, het was afzien. Als Laurotje iets ouder was als een Jaar lieten wij hem testen, dan kwam de verlossende telefoon. “Lauro is gezond zo wie der rest van de Familie wat voor een mooi cadeau” De eerste Kuur. 14 dagen naar mijn sterilisatie ging ik naar Leuven voor een Leverpunctie, naar twee pogingen lukkte het, maar zij raakten wel mijn longen. Ik kreeg zware pijnen en hoste bloed op, op dat moment docht ik “ als ik moet sterven laat mij nu maar gaan het is genoeg geweest, vreeslijke pijn. Na een paar dagen ging het gelukkig beter, maar het kleine pluchen Beertje wat ik van mijne Man kreeg verzachte veel ( het begeleid mij telkens als ik nu naar de kliniek moet) En natuurlijk de gedachte aan ons kinderen helpt mij er door.
In februari 2000 ben ik gestart met mijn eerste kuur, na 2 maanden ( rond juli 2000) was het virus beestje uit mijn bloed., naar 7 manden( september2000)moest ik stoppen, mijn lichaam was op. De verloop van de 7 manden was vreeslijk. Het was een studie van uit Leuven. Mijn lichaam was wel op een manier heel sterk, omdat ik altijd veel aan sport deed.( paardrijden zwemmen fitnes en veel werken) maar langs de andere kant was ik al zwaar verzwakt door de zangerschaft sterilisatie en leverpunctie. Ik ben met Reverinne en de spuit op een en de zelfde dag begonnen, ahmai dat was mij iets, een klop, ik was zo beneveld dat ik gewoon diep in slaap viel.
Oh nee ik docht als dat de heel tijd zo door gaat wat dan! Maar das waar wel alleen bij de eerste keer. Daarvoor kreeg ik wel alle bij werkingen die er op de bijsluiter staan en meer ook. Mijn haar was heel lang die begonnen uit te vallen en uit te drogen, mijn Kapper knipt ze dan kort zo dat het niet op viel hoe dun zij geworden zijn. Wel met veel tranen en hoop dat het terug groeit. Dan krijg ik vreselijke spierpijnen, ik nam Dalfagan, het minderde iets maar ging niet weg. Dan begonnen mijne oren en mijn gezicht die droogten volledig uit, dikke korsten ontstonden. Het grootste probleem was mijn mond en slokdarm, het laag helemaal open door uitdroging. Door de medicatie kapot gevreten, naar een tijd kon ik niet meer eten of drinken., zelfs de spierpijnen waren zo erg dat ook de kinesist niet meer kon helpen.
Mijn lichaam rook naar de medicatie zelfs was ik juist gedoucht. Ook ons Kinderen waren bang hun mama te verliezen. Nu de Doktoren besloten dat ik moet stoppen de virus was weg en mijn lichaam uitgeput. Ik was 6 maande gestopt met de medicamenten dan was het virus beestje terug. Ook andere zaken moegen niet vergeten worden. In tussen ben ik voor 66 +% invalide verklaart worden. Wat nu nog altijd is. Maar ik blijf hopen dat ik ooit genezen ben. Wij probeerden voor de kinderen een normaal gezien te zijn, maar dat lukt niet echt, maar naar een tijd leert de hele Familie met deze situatie te leven, door met elkaar te praten, en zo zijn wij wel een heel gewone familie met alles er op en er aan. Mijn Man heeft wel heel veel voor mij laten staan. Zijn zelfstandigheid in computers en webdesing aan de haak gehangen en een gewone job aan genomen om mij bij te staan, hij was 30 jaren DJ Muziek is zijn leven ook dat heeft hij voor mij aan de kant gezet. Mijn Man zegde toe mijn gezin staat op eerste plaats.
Ik heb een Man uit de duizend en zonder hem zat ik er hier niet meer. Hij is in mijnen ogen een Held met veel hard en liefde. Wat voor Eddy was de gedachte zijn vrouw te verliezen zeker niet fijn. Ook Mama ( in tussen 75 j)die telkens 500km van Duitsland kwam aanrijen om Eddy bij te staan. Met mij dan 4 kinderen ( 3 in een moeilijke ouderdom en een Baby) huishouden eten maken wassen strijken……..!!!!!! Ja hoeveel Mannen laten dan hun vrouw niet staan. Mijn Man is gebleven en daar voor ben ik hem heeeeeellllllll dankbaar. In tussen zijn de 3 oudsten kinderen op hun Kot en kommen ons bezoeken en soms rad vragen en ons kleinste gaat ook al naar school. Nu is het voor Eddy iets gemakkelijker terug. Nu ik naar 3 kuren( daarover later meer) op stabiliteit sta bis nieuwe medikatie is , kan Eddy maar terug de tijd nemen voor een beetje muziek en webdesing. De tweede Kuur. Tegen september 2001 had ik al mijn moed terug en ben naar Leuven om voor de tweede keer te starten met de kuur. Eerst wouwen de Doktoeren niet, maar naar overleg , en een onderzoek blijk dat het beter is das ik direct terug beginne.. En zo ben ik met de tweede kuur getart.

Dezes datum vergeten wij nooit niet meer en ik denk velen met ons. Het was 11 september2001 mijn schoenmoeder is dan ook jarig en dan het dramatische attentaat in Amerika met de WTC Toren waar vele Mensen hun leven hebben verloren. De kuur 2 pillen des morgens en 3 pillen des avonds vanaf 19 september2001 kwamen er 3 spuiten per week bij. Ik heb dan wel die medicatie altijd op het zelfde tijd stip genomen niet vroeger en niet later, dit heb ik bij de eersten kuur niet gedaan, en ik heb nu wel ondervonden dat het dan wel iets beter gaat. Ik wou de ramp van de eersten kuur voorkommen, maar dat was mijn lichaam wel niet van plan, de bijwerkingen lieten niet lang op zich wachten zij kwamen allemaal terug. Nu zodra een bijwerkingen de kop op stekte probeerde ik ze tegen te vechten.
De spierpijnen waren de eersten. Dalfagan was mijn beste vriend ik probeerde dan warm bad zonnebank om de pijn tegen te houden, ah hoewel ik uitdroogde was juist de zonnebank mijn vriend geworden, mijn huid worde door zonnebank en echte zon veel beter, niemand vond daar voor een uitleg doe zo verder als het helpt. De zonnebank helpt mij tegen spierpijn en depressie. Ik wil wel duidelijk zeggen alles zijn kleine hulp middelen geen wonder van verwachten. Ik kreeg terug een kinesisten. Ook mijn Haar ging er weer eens uit maar niet zo snel ik nam haar pillen.Na 1,5 maanden was de virus weg. Nu ik kon dit keer 9manden de kuur volhouden. Dan moest ik van de Doktoren stoppen mijn slokdarm was volledig kapot, amper kon ik nog een beetje kamillethee drinken. Nu ik was wel al 7,5 mande virus vrij dus de Doktoren waren zich vrij zeker dat het nu ook goed zou kommen.
Door mijn kleine hulpmiddelen kon ik de Kuur nu 9 maande vol hauden. Herstellin van de lichaam. Nu moest ik zien dat mijn lichaam terug op zijn plooi komt want voor de Doktoren was ik genezen zodra mijn lichaam en ik terug fit zijn. Mooi gedachten waren dit en ik begon er aan om alles te doen stuk voor stuk, maar naar manden was ik nog altijd geen stap vooruit, de Doktoren zegden ik moet mij tijd nemen, wat jaren bezig is is niet van een dag op de andere opgelost, maar ik wou voorruit. Naar twee jaren verwonderden de Dokter zich wel een beetje maar ik moest niet ongerust zijn bij de een duurt het iets langer dan bij een anderen. Eddy en ik maakten wel al plannen wat wij gingen doen als ik genezen word verklaart en wat voor werk ik ga zoeken. Het enigste wat maar niet in de gang wou kommen was mijn Lichaam.
Im August 2004 worde mijn laatste bloed test gemaakt, ja mijn leverwaarde waren licht gestort, oh nee zeg ik “ het virus beestje is terug daar mee dat ik zo ziek blijf “ Nee nee zeggen de Doktoren maak u maar niet ongerust das is nog nooit niet voor gekomen dat het virus naar over twee jaar terug gekomen is je hebt mischien iets verkeert gegeten. Twee weken later kreeg ik telefoon, de complete uitslag van de test laag nu voor,De spanning steeg en ja hoor; Het virus was terug ik wist het en toch zakte ik volledig de grond in. Al ons plannen ons hoop alles weg gewoon weg. Elke morgen sta ik op en probeer mij op te werken maar elke morgen begin ik daar war ik de avond voor dien gestopt, ik boek geen vooruitgang gelijk wat ik ook onderneme das is depremirent maar ik geef niet op ooit geeft het iets en ik kan er dan genezen. Wat nu de? derde Kuur! Ik begon met depressie en tegen zin aan de 3 kuur, wij namen contact op met Hannover (Duitsland Medizinisch Hochschule). Daar zijn wij dan naar toe gerijen. De Professor van dan riet mij aan met de kuur te stoppen, omdat het voor mij alleen een marteling is en geen resultaat oplevert. Dan worde ik doorgestuurd naar Brussel in de kliniek, daar moest ik terug een leverpunctie ondergaan.
Nu wel niet langs mijn ribben wel langs mijne nek. Die angst zat er zo diep in van toen wat de eerste keer gebuurt is dat zelfs Eddy mee in de OP mocht gaan in de hoop dat zij mij zo gerust stellen konden, maar zelfs dan kregen zij mij niet rustig, zo dat zij mij volledig in slap moesten doen. Gelukkig deze keer verliep alles goed zonder complicaties. Hannover Leuven en Brussel hadden een mening, het enigste wat zij met mij nu nog konden doen is “Stabiel” houden en in de noodgeval de kuur in kleine hoeveel heiden geven( dat is dan niet zo zwaar voor mijn Lichaam en beter vol te houden) om het virus te onder drukken tot er nieuwe medicatie op de markt is. Mooie verruitzicht was dat. Van al den kuren heb ik Reuma in hand -knie- voetgeleken en Botontkalking vooral in de onderrug over gehouden en ontzettende moeheid, ook juikende huid. Ja ook mijn Tanden heben er zwaar onder geleden en mijn gebaarmoeder probeeren zij ook so lang moegelijk te houden, die heeft er ook zwaar onder gelijden. Maar door de gebaarmoeder wechsel ik noch een keer per maand bloed en zet so nog een hoop vieren voor de Deur. Ook kleine piustjen, die künnen soms ferm pijn doen, omdat de lever niet alle gift stoffen meer verwerkt kreegt zoeken die een andere weg. Ook veel buikpijn.
Stabiel hauden hoe? Nu het geeft, Legalon dat is een diestelextrakt dat er voor zorgt dat de lever niet oxideert. Verschillende kruide die het immuunsysteem ondersteund. Zink zorgt er voor om het virus van de lever te stoten. Maar vooral rust veel slapen geen stress. Alle 2 tot 3 manden bloed laten onderzoeken maar dan ook alles b.v. Vitamine en…..! Zo dat man op tijd kan handelen. Ik moet ook iets voor de botontkalking nemen.voor Reuma zijn de medikatie te zwaar. Leren te luistern naar u lichaam. Zeker niets van alcohol drinken noch eten. Proberen heel gezond te eten, veel vers en niet vettig. In sommige gevallen niet aarzelen depressies zijn heel slecht laat u dan helpen en u antidepressiva voorschrijven, dat is niet erg dat krijgen veel Mensen die met een zware ziekte moeten leven. Heel Belangrijk! Als je te weten komt dat je met gelijk welk zware ziekte moet leven. Zorg er voor dat jou relatie goed is, veel praten is belangrijk, want niet alleen de Patiënt moet ermee leren om gaan met deze nieuwe situation ook de Partner kinderen de hele familie.
Als kinderen in huis zijn legt het hun uit en probeert dat zij ook al is Papa of Mama ziek dat zij hun leven moeten leiden en opbouwen. Praat met hun leerkrachten zo dat ook zij er rekening mee houden als u kind het eens niet meer ziet zitten. Houd er rekening met elkaar zijn gevoelens en op en downs. Zo is het voor iedereen in de familie gemakkelijker om met een ziekte in huis te leven want het is aanpassen voor iedereen en niet gemakkelijk. Als de Patiënt leert met de ziekte te leven en rekening houd met voldoende rust is het ook voor de familie gemakkelijker. Praat er ook met vrienden over, leg hun ook uit dat zij er geen bang voor u moeten hebben om er over te praten ,dan voelen ook vrinden zich op hun gemak en durfden gerust op bezoek kommen. Vooral niet de moed verliezen ooit kunnen wij genezen. En als er een dag is waar je u goed voelt geniet er van met een wandeling of maak u mooi voor jou Mann of vrouw.
Of iets anderes…….! Als het mij heel slecht ging, Heeft Eddy mij in de auto gezet en is met mij rond gerijen, zo dat ik iets anders eens kon zien. Vroeger kon ik nachten door dansen ook dat is niet meer mogelijk, als wij nu eens weg gaan zit ik op een stoel en zwaai een weinig met de handen of een paar dans pasjes met de voet beter dan niets denk ik dan. Met oud op nieuw heb ik een vrouw kennen geleerd ook juist met chemo bezig ( borstkanker) zij en haar Man hebben ook juist maar een paar danspasjes kunnen doen maar beter dan niets he! Wat wel is, van de buitenkant zie je niet echt ziek uit en zo wordt de zwarde. Van de ziekte onderschat want in de Lichaam is veel kaput. Soms kregen wij bezoek en val ik voor moeheid in het midden, in slaap, maar ons bezoek weet waarom en storen zich nicht aan en wordt er ook niet bang voor, wen ik terug wakker ben praat ik terug mee. Ik denk met veel praten en uitleg kan man goed leren met de ziekte om te gaan en u niet weg sluiten. En een voordeel heeft een vrouw, die kan zich schminken en als zij dan ergens gaat zitten ziet niemand op het eerste zicht dat zij ziek is, dat is een nadeel voor de Man die kan zich niet schminken ah hoewel!!!!!
DANK U
Dit is een heel persoonlijk Dank u aan mijn man Eddy mijn Kinderen mijn Mama
Zonder hun had ik de moed niet gehad om verder te vechten ik ben wel ziek maar door mijn gezien gelukkig
Kusjes en Knuffel voor mijn Gezien Ik hou van jullie
In tussen schrijven wij het Jaar 2008
Ik ben veel Zieker dan in het jaar 1999, door all de Chemo kurenheb ik zo veel bijwerkingen gehad, die ook veel andere dingen in mijn Lichaam kapot hebben gemaakt.
Ik heb er Reuma van bekomen, Artrose, ook cryoglogulins, dat heet, dat zich kleine Kristallen op al mijn Spieren bilden en dit doet heel sier. Ook heb ik Osteoporose
, en in de Toekomst is er geen uitzicht op genezing.
En in tussen maak ik met 30% de kans op een Levertransplantatie. En ik heb ook nog Chronische Fibromyalgie . In het begin had ik per Kubiek center Bloed 600.000 vieren, nu is het boven 5.000.000 miljoenen vieren per Kubiek center Bloed.
Maar wij geven die hoop niet op . Groetjes Claudy

Wij zijn nu November 2011. Sinds Oktober ging het slechter met mij en mijn Bloedbeeld vertoon van alles en nog . Sinds gisteren avond hebben wij die diagnose.
Ik heb éne Chronische niet agressieve form van Leukemie ( kwaadaardig) nog bij nu bij alles wat ik mee gemaakt heb al.

Wat betekend dit….een wit bloedlichaampje begint zin eigen weg te gaan en zich te delen zo hoe hij het wil …..! Leukemie is nooit goed en altijd slecht, mijn geluk is dat ik een goedaardige vorm heb en helemaal in het begin sta.
Nu moet ik onder Controle blijven. Regelmatig Bloedonderzoeken en minst een keer peer jaar na de specialist. Het kan gebeuren zeker opletten in de eersten 5 jaar , dat het slechter wordt . Dan zal ik met Tabletten behandelt worden of als dat niet helpt , met Bakster van Chemo…..!
In de meesten gevallen blijft het stabiel. Dat hoop ik natuurlijk voor mij ook. ……………..!
Belangrijk is, gezond leven, wat wij door mijn andere ziektes zo al doen sinds meer dan 12 jaar. Maar ook belangrijk is positief denken en geen negatieve stress……! Dat is nu het belangrijkste om te doen in mijn nieuwe situatie ……..!
Ik denk aan al mijn Lezers en aan alle Mensen die ziek zijn en vechten moet voor hun leven ….wens iedereen veel kracht en moed toe Kusjes Jullie Claudia

Copyright © Claudy

1 Comment:

Hallo allemaal
Sorry dat ik zo lang niets meer geschreven heb. Ik waar in September 2012 in UZ Leuven met spoed terecht gekomm en heb met een spoedoperatie en reanimatie 2 maande om mijn leven gevochten. Maar zodra ik het kan zal ik mijn verhaal aanpassen en alles van de tijd bijschrijven.
En ook verder mijn Site uitbreiden en aanvullen.

Dank u wel aan al mijn trouwe aanhanger en alle die al als gebruiker is in mijn Site kunnen inloggen.
Dank u wel voor jullie begrip
With much Love jullie Claudia-Paris xxx???

Top! Copyright © http://allesgeven.be, Eddy Goris...webdesign 1992-2012
Social Links:
MYSPACE
GOOGLEPLUS
TUMBLR
RSS
FACEBOOK
TWITTER
FORRST
VIMEO
DRIBBBLE
FLICKR
YOUTUBE
LINKEDIN
DELICIOUS